Als er iets is wat ik de afgelopen jaren maar moeilijk vond om te begrijpen, is het dat als jij niet voor jezelf zorgt niemand anders het voor je zal doen.

Ik leek voor een lange tijd het belang van luisteren naar je eigen lichaam en emoties maar niet te begrijpen. De signalen leken niet confronterend genoeg om er daadwerkelijk wat mee te doen. In de avonden vlak voor het slapen gaan, moest ik keer op keer ervaren wat dit met mijn lichaam deed. Mijn lichaam gaf me zoveel red flags die ik keer op keer leek te negeren. Nu ik erop terugkijk, had ik mezelf de ontspanning en rust gegund uit liefde voor mezelf.

Yasmine.jpg
"Mijn lichaam gaf me zoveel red flags die ik keer op keer leek te negeren."

Ik haal ratio en mijn emoties vaak door elkaar. De keuzes die ik maak zijn een soort mengelmoes van beiden en dan ligt het er maar net aan welke op dat moment zwaarder weegt op de balansschaal. Dit is de uitkomst van een samenleving waarin de emoties van individuen steeds vaker op de achtergrond verdwijnen. Wanneer je emoties bepaalde keuzes in twijfel trekken, wordt ons aangepraat om maar te doen wat het "verstandigste" is. Dit betekende voor mij dat ik op den duur ben gaan negeren hoe ik me mentaal en fysiek voelde. Ik had immers nog verplichtingen die week die ik niet last-minute kon afzeggen vanwege mijn 'emoties'. Ik besefte destijds ook niet hoe slecht het eigenlijk was voor mijn gezondheid. Mijn leven als Sociologie studente werd gedomineerd door deadlines en drie bijbaantjes. Dag in dag uit moest ik alert blijven in mijn dagelijkse bezigheden. Tijd voor een sociaal leven hield ik nauwelijks over. De sociale norm is tegenwoordig om te benadrukken hoe druk we het hebben. Het gemis aan ontspanning zorgde ervoor dat ik me onrustig voelde. Mijn lichaam kreeg hierdoor amper rust om weer op te laden voor de volgende intensieve week. 

"De sociale norm is tegenwoordig om te benadrukken hoe druk we het hebben."

De pijn werd erger, maar ik moest van mezelf doorgaan. Ik moest de deadlines bijhouden om geen studievertraging op te lopen. Jaarlijks had de studieadviseur had me niet veel te bieden dan de zin "Maar dan laat je toch een vak vallen en dan doe je er een jaartje langer over". Dit is niet de oplossing waar ik naar zocht. Zo een moment van pauze beschouwde ik als 'falen'. Ik besefte dat het hoger onderwijs niet echt een passende aanpak had voor gemotiveerde studenten met een onzichtbare chronische aandoening. Ik loste het op door een dagelijks voorgeschreven dosis pijnmedicatie en slaapmiddelen te slikken. Ik begon eraan gewend te raken: medicatie innemen en weer doorgaan met de waan van de dag. Dit heeft mijn lichaam twee jaar volgehouden. Daarna was het te laat. Ik nam teveel hooi op mijn vork zonder enige ontspanning tussendoor. Het gevolg was dat ik het uitschreeuwde van de pijn. Ook in mijn voedingspatroon raakte ik uit balans. Periodes waarin ik dagenlang achter elkaar amper at wisselde zich af met periodes van eetbuien. De controle over de invulling van mijn leven verloor ik. Sterker nog: de controle over mijn eigen lichaam en emoties was ik kwijt. Ik werd lusteloos en vermoeidheid nam de overhand.

"Maar dan laat je toch een vak vallen en dan doe je er een jaartje langer over". Dit is niet de oplossing waar ik naar zocht. Zo een moment van pauze beschouwde ik als 'falen'."

Het was lastig om eruit te komen, omdat mijn naasten anders in het leven stonden. Ik wilde heel graag uit de vicieuze cirkel van pijn en stress en daarom besloot ik om professionele hulp te zoeken. Maar ook bij mijn therapeuten voelde ik me niet helemaal op mijn gemak.  Vanwege de beperkte culturele sensitiviteit leken de tools die ze me mee gaven niet helemaal aan te sluiten op mijn belevingswereld. Na een tijdje leek ik me eraan te ergeren dat ik mijn tijd en die van mijn therapeut leek te verspillen. Ik besloot dat werken aan mijn sub-assertiviteit een beter idee is om zo vooruit te komen op verschillende vlakken in mijn leven. Als ik namelijk "nee" durf te zeggen tegen mijn werkgever, familieleden en het stemmetje in mijn hoofd - dat nog midden in de nacht een essay voor de zoveelste keer wil nalezen - dan luister ik ook naar mijn lichaam. Luisteren naar mijn lichaam zie ik nu niet meer als 'falen' of 'opgeven', maar als liefde naar mezelf toe. Want als ik niet goed voor mezelf zorg, zal niemand anders het voor me doen...

Herken jij je in het verhaal van Yasmine en wil je haar graag een bericht sturen? Mail ons dan via onderstaande knop, dan zorgen wij ervoor dat jouw bericht bij Yasmine terecht komt.

Wij helpen jou om moeilijke situaties om te zetten in momenten van persoonlijke groei.

Contact

  • Instagram
  • Facebook
  • LinkedIn
  • YouTube

Stichting Transformers Community is geregistreerd bij de Kamer van Koophandel onder RSIN nummer 861477194.

Beleidsplan 2021

Jaarverslag 2020